เรื่องสั้นมั้ง...
posted on 02 Jul 2009 17:39 by besigum
เรื่องที่ผมกำลังจะเล่าให้ฟังต่อไปนี้เป็นเรื่องที่ผมแต่งขึ้นมาจากประสบการณ์บางส่วน แต่ผมเชื่อว่ามันน่าจะไปตรงกับประสบการณ์ของอีกหลายๆคนอย่างแน่นอน
ตอนที่1สมุดพก
วันนี้เป็นวันที่ ... ต้องเอาสมุดพกมาให้พ่อกับแม่เซ็น สมุดพก
ป.2 เล่มสีเขียวบางๆ บนมือของ...ที่สั่นเพราะรู้แล้วว่าข้างในมันคืออะไร
ตัวอักษรที่คุณครู สายพินเขียนลงมาในนั้นมันช่างไม่เห็นใจเด็กน้อยตาดำๆเลย
พ่อรับ เอามาเปิดอ่านเพราะอดใจไม่ไหวแล้วที่จะเห็นเกรด และ คำชมของคุณครูสายพิน
แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้นพอพ่อเปิดมาปุ๊บถึงกับทำตาค้างหน้าตาตกใจ อ่านพริมพรัม
เกรดของ...ปลายภาค เกรดเฉลี่ยได้ 2.1 อันดับในห้อง 30
(ผมเป็นเด็กเรียนดีมากก่อนไงแต่เทอมนี้มันเป็นเทอมแรกที่ผมได้เรียนวิชาลูกเสือเลยหันไปสอนใจวิชาลูกเสืออย่างเดียวเลย )
แต่ที่มากไปกว่านั้นคือคำชี้แนะของคุณครู สายพิน
“ ความตั้งใจในการเรียนลดลง เมื่อเทียบกับเทอมก่อน
ความรอบครอบน้อยมากทำงานไม่ค่อยเรียบร้อย การบ้านเขียนคำผิดเยอะ แต่
(ตรง แต่ นี้แหละที่ทำให้ผมมีกำลังใจสู้กับโลกที่โหดร้ายใบนี้ )
ทำกิจกรรมและเข้ากับเพื่อนได้ดี การเรียนวิชา ปฎิบัติทำได้ดีมาก
“ โอ๊ยๆ อย่างน้อยๆผมก็หวังว่าพ่อจะเข้าใจไม่โกธรผมมากแต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ละสิครับ
พ่อดูจะโกรธมากจนไม่รู้จะพูดอะไร ผมได้แต่ก้มหน้ารับความผิด แต่หวังว่าคนที่นั่งอยู่ข้างพ่อจะยังพอมีเยื่อใยกับผมอยู่บ้าง
ผม หันไปมองหน้าแม่ แต่แม่กลับหลบหน้าผมแต่สีหน้าของแม่ก็ยังแอบบอกเป็นนัยๆอีกว่า
พ่อโกรธมากๆๆๆ โถๆแม่ไม่ต้องบอกผมก็พอจะเดาได้หรอก จากหน้าที่ขาว(พ่อผมเป็นคนจีน)
กลายเป็นสีดำแดงซะขนาดนั้น ผมจึงตัดสินใจที่จะออกตามหาสิ่งที่ผมรักและคิดว่า อยากทำมัน
ในตอนนี้
ผมวิ่งขึ้นไปชั้นสองของบ้านเข้าไปในห้องแล้วเก็บของที่คิดว่าจำเป็นเพื่อออกเดินทางตามหาความฝัน
ในคืนนี้.........................
ติดตามตอนต่อไป
เรื่องราวของเด็กหนุ่มผู้พิการ จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นโดยที่เค้าไม่ทันตั้งตัว
